فجر مقدس-۱۲

حوادث آخرین ماههاى پیش از ظهور
مجتبى‏الساده
ترجمه: محمود مطهرى‏نیا

در بخشهاى قبلى، حوادثى را که از ماه جمادى‏الثانى سال پیش از ظهور تا ماه ذیقعده همان سال پیش مى‏آید بررسى کردیم. در این قسمت به بررسى رویدادهایى مى‏پردازیم که در ماه محرم رخ مى‏دهند.

ب – فرو رفتن در بیابان (از علایم حتمى)
سفیانى که از ظهور حضرت مهدى(ع) خبردار شده است، سپاهى را به سوى حجاز گسیل مى‏دارد، آنها روز دوازدهم محرم به مدینه مى‏رسند. فرمانده این سپاه از قبیله »کَلَب« است که به او »خزیمه« مى‏گویند. چشم چپش نابیناست و روى مردمک چشمش پرده ضخیمى وجود دارد. در مدینه به خانه »ابى‏الحسن‏اموى« ساکن مى‏شود. سپاه اموى در مدینه سه روز مى‏مانند و آن شهر را غارت مى‏کنند و کشتارگاه‏هایى را برپا مى‏کنند و خون اهالى آنجا را بر زمین مى‏ریزند و مردان را کشته و زنان و دختران را اسیر مى‏کنند، منبر رسول‏اللَّه(ص) را خردکرده و قبر شریفشان را منهدم مى‏کنند. حیوانات و مرکبهاى آنها در مسجد مبارک پیامبر(ص) مدفوع مى‏کنند. پس از آن سپاه سفیانى از مدینه به قصد جنگیدن با تازه‏واردان مکه و [به گمان خود] به هم آوردن سر و ته جریان نوظهور حضرت مهدى(ع) خارج مى‏شود. به خاطر شدت و نحوه تخریب این سپاه احادیث ما آن را به سیل تشبیه کرده‏اند۱٫ این سپاه در میانه راه به بیابان بیداء که بین مکه و مدینه واقع شده است مى‏رسند۲٫ لشکریان شب پانزدهم محرم به این منطقه مى‏رسند و شب را در آنجا بیتوته مى‏کنند. خداوند متعال به جبرئیل(ع) فرمان داده و او هم فریادى از سر خشم و غضب بر آنها مى‏کشد که: اى بیداء (بیابان)! این جمعیت ستمگر در خود فرو بر. زمین هم آنها را با تمام سلاح‏هایشان مى‏بلعد که تنها دو نفر که از قبیله جهینه هستند و ملقب به بشیر و نذیر مى‏شوند نجات مى‏یابند که بر صورت آنها چنان سیلى زده مى‏شود که چهره هر دو به عقب برمى‏گردد.
بشیر به دستور جبرئیل به خدمت حضرت مهدى(ع) رفته و خبر هلاکت لشکر سفیانى را به ایشان مى‏دهد و سپس به دست آن حضرت توبه مى‏کند و حضرت هم مرحمت کرده و او را به حالت اولش برمى‏گردانند.
نذیر هم براى انذار و برحذر داشتن سفیانى، به شام مى‏رود و او را هم از این جریان خبردار مى‏کند و خود مى‏میرد.
مکه پس از این جریان امنیت خویش را باز مى‏یابد و احدى از پادشاهان و فرمانروایان جرأت نمى‏کند که به قصد جنگیدن با این جمعیت تازه وارد مکه، بدانجا رو کند و هر کدام هم که راه افتاده بودند برمى‏گردند که مبادا آنها هم دچار چنین سرنوشتى بشوند.
امام(ع) هم که به مرتب کردن و آموزش سپاه ده هزار نفرى خویش در مکه مشغول بوده‏اند، آنها را حرکت داده و رو به مکه مى‏کنند تا اینکه به محلى که سپاه سفیانى فرو رفته بودند مى‏رسند و حضرت به یاوران خویش آن نقطه را نشان مى‏دهند.
سفیانى که بخشى از سپاهش در بیابان‏هاى حجاز فرو رفته‏اند و بخشى دیگر هم در عراق از سید خراسانى و یمنى شکست جدى خورده‏اند، سعى مى‏کند که در منطقه شام تا آنجا که مى‏تواند تجدید قوا کند تا این امکان را بیابد که بزرگ‏ترین صحنه جنگ باحضرت را پس از ظهورشان به تصویر بکشد و جنگ خونبارى را از دمشق تا قدس به پا کند.
احادیثى که به سرنوشت سپاه سیل‏آساى سفیانى پیش از رسیدن به مکه اشاره مى‏کنند از این قرار است:
امام صادق(ع) مى‏فرمایند:
[ظهور] حضرت مهدى(ع) پنج نشانه [حتمى] دارد: سفیانى، یمانى، صیحه آسمانى، شهادت نفس زکیه و فرو رفتن در بیابان.۳
و در جاى دیگرى آن حضرت این فرو رفتن در بیابان را صراحتاً از علایم حتمى ظهور برمى‏شمرند.۴
اصبغ بن نباته حضرت على(ع) روایت مى‏کند که فرمودند:
… و شورش سفیانى، پرچمى قرمز رنگ، فرمانده‏اش مردى از قبیله کلب است و ۱۲۰۰۰ نفر از سپاهیانش رو به مکه و مدینه مى‏کنند که فرمانده آنها مردى از بنى‏امیه است که به او خزیمه مى‏گویند که چشم چپش نابیناست و سفیدى ضخیمى روى مردمک چشمش را پوشانده است خود را شبیه مردان مى‏کند پرچم خویش را برنمى‏گرداند تا اینکه در مدینه در خانه شخصى به نام ابوالحسن اموى منزل کند. و گردانى را به دنبال مردى از خاندان پیامبر(ص) که شیعیان به دور او جمع شده‏اند مى‏فرستد؛ سپاهیان به فرماندهى مردى غطفانى رو به مکه مى‏کنند در میانه راه به بیابان سفیدى که مى‏رسند در کام زمین فرو مى‏روند و جز دو نفر که بناست نشانه [و عبرتى] براى دیگران باشند کسى باقى نمى‏ماند که آنها را هم خداوند صورتشان به پشت برگردانده است.۵
آرى به خوبى مى‏توان در آن روز تأویل این آیات را مشاهده کرد که:
وَلَوتَرى افذ فَزفعفوا فَلافَوتٌ وَ افخفذفوا مفن مَکانف قَریبف وَ قالفوا آمَنّا بفهف وَ أَنّى لَهفم التَّناوفشف مفن مَکانف بَعیدف × وَ قَد کَفَرفوا بفهف مفن قَبلف وَ یَقذفففونَ بفالغَیبف مفن مَکانف بَعیدف × وَحیلَ بَینَهفم وَ بَینَ ما یَشتَهفونَ کَما ففعفلَ بفاَشیاعهم مفن قَبلف افنَّهفم کانفوا فى شَکّف مفریبف۶٫
اگر ببینى، آنگاه که سخت بترسند و رهاییشان نباشد و از مکانى نزدیک گرفتارشان سازند. گویند: اینک به رسول ایمان آوردیم. اما از آن جاى دور چسان به دست یابند؟ پیش از این به او کافر شده بودند و به گمان خویش به او تهمت میزدند. میان آنها و آن آرزو که دارند جدایى افتاد. همچنان که با دیگران که چنین مى‏اندیشیدند و سخت در تردید بودند، نیز چنین شد.۷
و این آیه:
یا اَیّفها الَّذینَ افوتفوا الکفتابَ آمفنفوا بفما نَزَّلنا مفصدّفقاً لفما مَعَکفم مفن قفبلف اَن نَطمفسَ وفجفوهاً فَنَرفدّها عَلى اَدبارفها اَونَلعَنَهفم کَما لَعَنّا اَصحابَ السَّبتف وَ کانَ اَمرفاللَّهف مَفعفولاً.۸
اى کسانى که شماره کتاب داده شده، به کتابى که نازل کرده‏ایم و کتاب شما را نیز تصدیق مى‏کند ایمان بیاورید؛ پیش از آنکه نقش چهره‏هایى را محو کنیم و رویها را به قضا برگردانیم. یا همچنان که اصحاب سبت را لعنت کردیم شما را هم لعنت کنیم و فرمان خدا شدنى است.۹
امام صادق(ع) در جاى دیگر فرمودند:
سفیانى لشکرى را به مدینه گسیل مى‏دارد که آنجا را خراب و قبر مطهر [حضرت رسول(ص)] را منهدم مى‏کنند و استران و چهارپایان آنها در مسجدالنبى(ص) مدفوع خود را مى‏ریزند.۱۰
حدیفه بن یمان از وجود مقدس پیامبراکرم(ص) نقل مى‏کنند:
… سپاه دوم وارد مدینه مى‏شود و سه شبانه‏روز آنجا را تاراج مى‏کنند. سپس به قصد مکه از آن شهر خارج مى‏شوند تا اینکه به بیابان (بیداء) مى‏رسند. خداوند متعال جبرئیل را مى‏فرستد و به او مى‏گوید برو آنها را محو کن. او هم ضربه‏اى با پایش زده و خداوند متعال آنها را در زمین فرو مى‏برد جز دو نفر از آنها نجات نمى‏یابد که هر دو از قبیله جهینه هستند و براى همین گفته‏اند خبر یقینى و مسلم نزد جهینه‏اى‏هاست
و سپس حضرت این آیه قرآن کریم: »وَلَوتَرى افذ فَزفعفوا…« را تلاوت کردند۱۱٫
جابربن یزید جعفى از امام باقر(ع) روایت کرده است:
… سفیانى سپاهى را به مدینه مى‏فرستد که حضرت مهدى(ع) [به ناچار] از آنجا دور شده و به مکه مى‏روند. به سپاهیان سفیانى خبر مى‏رسد که ایشان به مکه رفته‏اند. او هم سپاهى به دنبال ایشان مى‏فرستد آنها به آن حضرت نمى‏رسند تا اینکه ایشان همانند حضرت موسى(ع) ترسناک از تعقیب کنندگانشان وارد مکه مى‏شوند. فرمانده سپاه سفیانى وارد بیداء (بیابان) مى‏شوند. منادى هم از آسمان ندا مى‏دهد که اى بیداء! آنها را در کام گیر و بیابان هم آنها را در خود فرو مى‏برد.۱۲
آن حضرت در حدیث دیگرى فرمودند:
سفیانى از نسل ابوسفیان بن حرب است. سپاهى را به سوى ایشان مى‏فرستد که در سرزمین بیداء در شبى مهتابى که قرص ماه کامل است، بیتوته مى‏کنند. چوپانى از آنجا عبور مى‏کند و با خود مى‏گوید: بیچاره مردم مکه که اینها چه بر سرشان خواهند آورد. مى‏رود و برمى‏گردد و آنها را نمى‏بیند مى‏گوید: سبحان‏اللَّه! یعنى در یک لحظه کوچ کردند [و از اینجا رفتند]؟ به منزلگاه آنها که مى‏رسد لباسى را مى‏بیند که بخشى از آن در زمین فرو رفته و بخشى دیگر آن بیرون است؛ سعى مى‏کند که آن را درآورد ولى نمى‏تواند پس مى‏فهمد که در زمین فرو رفته‏اند.۱۳
امیرالمؤمنین(ع) در این رابطه فرمودند:
… و امّا سپاه مدینه، وقتى به میانه راه در بیداء مى‏رسند جبرئیل فریاد عظیمى بر سر آنها مى‏زند. همگى از بین رفته و خداوند آنها را به کام زمین مى‏فرستد. باقیمانده سپاه دو نفرند: یکى بشیر و دیگرى نذیر. جبرئیل بر سر آنها هم داد مى‏کشد و خداوند چهره‏هایشان را به پشت سر برمى‏گرداند. نذیر به نزد سفیانى مى‏رود و او را از آنچه اتفاق افتاده باخبر مى‏کند.۱۴{mospagebreak}
مفضل بن عمر از امام صادق(ع) نقل کرده است که فرمودند:
… سپس آنکه چهره‏اش وارونه شده و به پشت سرش چرخیده رو به سوى حضرت مهدى(ع) کرده و در مقابل ایشان مى‏ایستد و مى‏گوید: سرور من! من بشیرم. یکى از ملایکه خداوند مرا امر کرد که به شما بپیوندم و شما را به از بین رفتن سپاه سفیانى، بشارت دهم. حضرت مى‏گویند: قصه تو و برادرت چیست؟ آن مرد مى‏گوید: هر دو در سپاه سفیانى بودیم، از دمشق تا زوراء (بغداد) به هر جا رسیدیم آنجا را خراب و یکسان با خاک کردیم. کوفه و مدینه را هم خراب کردیم. منبر را شکستیم و چهارپایان در مسجدالنبى(ص) مدفوع خود را ریختند و سپس از آنجا خارج شدیم… مى‏خواستیم کعبه را هم خراب کرده و اهالى مکه را از بین ببریم. وقتى به بیداء رسیدیم، در آنجا منزل کردیم. یک نفر فریاد کشید: اى بیداء! این قوم ستمگر را فرو بر! به‏دنبال آن زمین شکافته شد و تمام سپاه را بلعید. غیر از من و برادرم، حتى یک افسار شتر هم [از آن سپاه و سپاهیان] روى زمین باقى نماند! سپس آن ملایکه به سراغ ما آمد و بر چهره‏هایمان زد و این‏طور شد که مى‏بینید. به برادرم گفت: واى بر تو اى نذیر! به سوى سفیانى ملعون در دمشق برو و او را با (اعلام) ظهور حضرت مهدى آل محمد(ص) انذار کن و به او بفهمان که سپاهش را خداوند در بیداء از بین برد. به من هم گفت: به مهدى(ع) در مکه بپیوند و او را به نابودى ستمگران بشارت ده. به دستش توبه کن که او قبول مى‏کند. حضرت هم دستش را به چهره‏اش مى‏کشد و آن را به حالت اولیه‏اش باز مى‏گرداند و (بشیر هم) با ایشان بیعت مى‏کند و همراهشان مى‏شود.۱۵
امام پنجم(ع) هم فرمودند:
ایشان (از مکه) خارج مى‏شوند تا اینکه به بیداء مى‏رسند (حضرت مهدى(ع) رو به سپاهیان خویش کرده و) مى‏گویند: اینجا موقعیتى است که آن جمعیت را زمین بلعید و این همان آیه قرآن است که مى‏فرماید:
أَفَأَمفنَ الَّذینَ مَکرَوفا السَّیفئاتَ اَن یَخسففَ اللَّهف بفهفمف الاَرضَ اَویَأتفیَهفم العَذابف مفن حَیثف لایَشعفروفنَ اَویأخفذَهفم ففى تَقَلّفبفهفم فَماهفم بفمفعجفزینَ۱۶٫
آیا آنان که مرتکب بدیها مى‏شوند، مگر ایمنند از اینکه زمین به فرمان خدا آنها را فرو برد یا عذاب از جایى که نمى‏دانند بر سرشان فرود آید؟ یا به هنگام آمد و شد فروگیردشان، چنان که نتوانند بگریزند؟۱۷
حوادثى را که طى این سلسله مطالب براى ماههاى رجب تا محرم برشمردیم مى‏توان به شکل زیر مرتب و خلاصه کرد:

جدول زمان‏بندى حوادث ۶ ماهه دوم آخرین سال غیبت

ماه‏روزمکان و موقعیت‏حادثه۹
رجب ۲۰ جمادى‏الاول تا – ۱ – باران شدیدى که بسیارى از خانه‏ها را ویران مى‏کند.
۱۰ رجب
× 10 رجب شام (سوریه) ۲ – آغاز شورش سفیانى (عثمان بن عنبسه)
× 10 رجب یمن ۳ – آغاز قیام یمنى
۱۰ رجب ایران ۴ – آغاز قیام سید خراسانى
– خورشید ۵ – نمایان شدن یک بدن در قرص خورشید (سر و سینه
حضرت مسیح(ع))
– بین آسمان و زمین ۶ – نداهاى سه‏گانه:
الف.بدانیدکه‏لعنت‏خداوندشامل‏حال‏جمعیت‏ستمگران‏مى‏شود!
ب. قیامت نزدیک شده است اى جمعیت مؤمنان!
ج. خداوندمتعال‏فلانى را فرستاده؛ است‏حرف‏هایش را بشنوید
و از او اطاعت کنید!
– بین زمین و آسمان ۷ – دستى‏که‏از آسمان به چیزى اشاره و دلالت مى‏کند
– خورشید ۸ – توقف خورشید از حرکت به مدت ۳ ساعت
۱۵ رجب ماه ۹ – ماه گرفتگى (خسوف)
شعبان – جهان اسلام خیزش‏ها، آغاز و امور و جریانات سیاسى متفرق و
پراکنده مى‏شود.
ماه ۱۴ ماه‏رمضان خورشید ۱ – کسوف و خورشید گرفتگى غیر طبیعى
رمضان ۲۳ماه‏رمضان ۲ – صیحه آسمانى:
(جمعه) از آسمان الف. نداى جبرئیل. حق با حضرت مهدى(ع)وشیعیانش‏است!
از زمین ب. نداى ابلیس: حق با عثمان (سفیانى) و پیروانش است!
۲۵ماه‏رمضان ماه ۳ – ماه گرفتگى و کسوف غیر طبیعى
– شام ۴ – بیعت کردن ۳۰/۰۰۰نفر از قبیله بنى‏کلب با سفیانى
شوال – نزدیک مدینه معرکه قرقیسیا (و کشته شدن ۱۰۰/۰۰۰نفر از ستمگران)
(دیرالزور سوریه) و پیروزى سفیانى
ذى‏القعده – عراق – سوریه ۱ – قبایل جهت تهیه آذوقه مسافرت مى‏کنند و مى‏جنگند.
۲۱-۲۲ذى‏القعده عراق (بغداد) ۲ – سفیانى در بغداد کشتارگاهى برپامى‏کندو ۸۰/۰۰۰نفر
را مى‏کشد.
ذى‏الحجه ۱۰ ذى‏الحجه عراق(کوفه) ۱ – سفیانى کشتارگاه کوفه را به راه مى‏اندازد و علاوه بر
مردم عادى ۷۰ عالم دینى را شهید مى‏کند.
۱۰-۱۱ذى‏الحجه مکه مکرمه ۲ – آشوبهاى منى (تاراج شدن حجاج ودریده‏شدن پرده‏هاى
عصمت به حرام).
۲۵ذى‏الحجه× مکه مکرمه ۳ – شهادت نفس زکیه درمسجدالحرام و بین‏رکن و مقام
– مدینه منوره ۴ – شهادت مرد هاشمى (پسر عموى نفس زکیه محمد و
خواهرش فاطمه) و اعدام آنها بر سردر مسجدالنبى(ص)
محرم ۹ محرم مکه مکرمه ۱ – جمع شدن ۳۱۳ یار حضرت در مکه
۱۰ محرم و شنبه مکه مکرمه ۲ – روز ظهور: الف. خطبه حضرت در بین رکن و مقام
(عاشورا) ب. بیعت یاران با ایشان
ج. نداى جبرئیل
۱۲ محرم مدینه منوره ۳ – حمله سپاهیان سفیانى به مدینه و تاراج این‏شهروتخریب
مقبره مطهر حضرت رسول(ص) و خرد کردن منبر ایشان و
کثافت‏کردن چهارپایان در مسجدالنبى(ص) (اشغال‏وحشیانه
شهر توسط این ستمگران، سه روز به طول مى‏انجامد).
۱۵ محرم در بین مدینه و مکه ۴ – فرو رفتن سپاه سفیانى در زمین (بیداء).
× تذکر: علایم پنج‏گانه و حتمى ظهور با علامت (×) مشخص شده‏اند.


پى‏نوشتها :

۱ . بحارالانوار، ج۵۲، ص۲۲۳٫
۲ . ۱۲ میلى کوه‏هاى منطقه ذات‏الجیش دشت پهنا در سفید رنگى نزدیک منطقه بدر کبرى است.
۳ . الغیبه نعمانى، ص۱۶۹؛ اعلام الورى، ص۴۲۶؛ منتخب‏الاثر، ص۴۵۸؛ بشارهالاسلام، ص۱۱۹٫
۴ . الغیبه، نعمانى، ص۱۷۲؛ منتخب‏الاثر، ص۴۵۵؛ تاریخ الغیبهالکبرى، ص۵۰۰٫
۵ . بحار الانوار، ج۵۲، ص۲۷۳؛ الزام الناصب، ج۲، ص۱۱۹؛ بشارهالاسلام، ص۵۸؛ یوم‏الخلاص، ص۶۷۷٫
۶ . سوره سبأ(۳۴) آیه۵۱-۵۴٫
۷ . کشف‏الغمه، ج۳، ص۳۲۵؛ الزام‏الناصب، ص۱۷۷ù28؛ مثیرالاحزان، ص۲۹۸؛ بحارالانوار، ج۵۲، ص۳۴۲ù316؛ الحاوى للفتلاوى، ج۲، ص۱۶۰ù144؛ الملاحم والفتن، ص۶۰، ینابیع‏الموده، ج۳، ص۲۲۸ù82؛ بشارهالاسلام، ص۱۰۲٫
۸ . سوره نساء(۴) آیه۴۷٫
۹ . الغیبه، نعمانى، ص۱۵۰؛ بحارالانوار، ج۵۲، ص۲۳۸؛ ینابیع‏الموده، ج۳، ص۷۶؛ بشارهالاسلام، ص۱۰۲؛ الزام‏الناصب، ص۱۷۵ù19.
10. الزام‏الناصب، ج۲، ص۱۶۶؛ یوم‏الخلاص، ص۷۰۱٫
۱۱٫ بحارالانوار، ج۵۲، ص۱۸۷؛ منتخب‏الاثر، ص۴۵۶؛ بشارهالاسلام، ص۲۱؛ یوم‏الخلاص، ص۶۷۳٫
۱۲٫ الغیبه نعمانى، ص۱۸۸؛ بشارهالاسلام، ص۱۰۲؛ تاریخ الغیبهالکبرى، ص۵۲۱٫
۱۳٫ بشارهالاسلام، ص۱۸۴؛ یوم‏الخلاص، ص۶۹۲٫
۱۴٫ الزام‏الناصب، ج۲، ص۱۹۸؛ یوم‏الخلاص، ص۶۷۹٫
۱۵٫ بشارهالاسلام، ص۲۷۰؛ الزام‏الناصب، ج۲، ص۲۵۹؛ المهدى(ع) من‏المهد الى‏الظهور، ص۳۶۴؛ یوم‏الخلاص، ص۲۹۳٫
۱۶٫ سوره نحل، ص۴۵ù46.
17. بحارالانوار، ج۵۲، ص۲۲۴؛ الزام‏الناصب، ج۲، ص۱۱۷؛ یوم‏الخلاص، ص۳۰۷٫

 

 

موعود شماره ۴۱